10. Brat.

Właściwie, to nie miałam za dużo do pakowania. Odkryłam, że ubrania z mojej szuflady nie są moje, postanowiłam, więc nie brać ich ze sobą. Rozłożyłam koszulę nocną na materacu I zastanowiłam się, co do niej spakować. Najpierw pomyślałam o jedzeniu, ale zepsułoby się, spakuję je przed odjazdem. Ułożyłam na piżamie zapasowe sztylety, świece I zapałki. Może później coś mi się przypomni, ponieważ na razie nie mogłam jeszcze normalnie myśleć.

Zamknęłam za sobą drzwi I ruszyłam do Sali Treningowej. Oczywiście, zaraz w wejściu przywitał mnie zapach drewna. Idąc wzdłuż ściany nagle dostrzegłam, że wpatruje się we mnie Niall. Zmarszczył brwi, powiedział coś do ludzi stojących obok I ruszył w moją stronę. Westchnęłam.

Powiedzieć mu co się stało, czy nie? Zrozumie, kiedy mu powiem, że nie biorę go ze sobą, czy będzie zły? Serce znów zwiększyło obroty, łzy zapiekły mnie w krtani. Wróciły wspomnienia. Przy moim bracie zawsze znikała maska niezależnej, niczego nie bojącej się wojowniczki. Teraz byłam jedynie jego starszą siostrą, chcącej za wszelką cenę chronić go przed zagrożeniem, choć wygląda to tak jakby role się obróciły, ponieważ był ode mnie dużo wyższy. A może mu nie mówić? Nie będzie zadowolony, ale będę miała pewność, że jest bezpieczny. Niall od razu rozpoznał mój wyraz twarzy – na pół skwaszona, rozdarta I zmęczona. Ale to nie byłoby fair – zdałam sobie sprawę. Przecież się zdenerwowałam, kiedy mi nie powiedzieli o spisku przeciwko mnie. Powinnam mu powiedzieć.

- Co się stało? – szepnął.

- Coś strasznego, ale nie mówmy o tym tutaj… za dużo ludzi – wyjąkałam z gułą w gardle. Rozejrzałam się wokół, tylko po to żeby nie musieć patrzeć w oczy Nialla. Zawsze tak ze mną było, kiedy działo się coś złego. Stawałam się cicha I niespokojna, jak fale przy zbliżającym się sztormie.

- Chodźmy do kuchni. – zaproponował.

Pokiwałam głową.

Szłam do kuchni, jak najwolniej, by zastanowić się, jak mu to powiedzieć. Jednak widząc zmartwienie na jego twarzy przyśpieszyłam. W Stołówce było sporo ludzi, niektórzy wchodzili lub wychodzili z kuchni.

- To chyba też nie najodpowiedniejsze miejsce – powiedziałam trzymając się za łokieć. Oczywiście to było tylko zwlekanie. Niall tylko zaśmiał się ponuro I pchnął drzwi kuchni.

Obecnie nikogo tam nie było. Mój brat podszedł szybko do przeciwległej ściany. Zaczął ją klepać, co mnie bardzo zaskoczyło.

- To musi gdzieś… - mruczał nie odrywając wzroku od płytek.

- Co ty robisz? – spytałam.

- Ach, jest! – podniósł głos. Rozejrzał się I zatrzymał wzrok na mojej zdezorientowanej twarzy. Skinął na mnie palcem, więc podeszłam do niego. Wtedy to zauważyłam: guzik w ścianie. Spojrzał na mnie z tym swoim lisim spojrzeniem I wcisnął guzik, jednocześnie odsuwając ścianę. Zaśmiałam się w głos I wślizgnęłam w ciemność, a Niall za mną. Złapał mnie za rękę I ruszyliśmy bardzo ciasnym korytarzem do malutkiej jaskini wykutej w skale.

- Niall? – szepnęłam. Serce biło mi szybko z powodu tej ciszy. Nasze kroki, oddechy I szepty odbijały się echem od skały.

- Tak?

- Zapalisz jakieś światło?

Niall zachichotał wywołując kolejną falę echa I sięgnął do przodu. Przez chwilę słyszałam jakby szamotaninę I odruchowo zacisnęłam dłoń na rękojeści miecza. A wtedy rozbłysło światło, oślepiając naszą dwójkę, zmuszając do zamknięcia oczu. Serce nie zwalniało biegu ani na moment, nawet kiedy oczy przyzwyczaiły mi się do płomienia świecy stojącej na skalnej półce. Sufit był nisko I Niall musiał pochylać się by nie uderzyć o niego głową. Dla mnie był w sam raz. Usiedliśmy na przeciwko siebie, stykając kolanami, ponieważ inaczej się tutaj nie dało. Moje rozbawienie minęło I napięcie stało się wyraźniejsze.

- Co się więc stało? – spytał Niall po raz kolejny.

Przymknęłam powieki I ze świstem wypuściłam powietrze z płuc.

- Posłaniec przyniósł… wiadomość od matki. – Otworzyłam oczy obserwując jego reakcję. Źrenice mu się rozszerzyły, pochylił się do przodu.

- Złe wiadomości? Dlaczego nie mówiłaś od razu? Co napisała?

W oczach stanęły mi łzy. Spuściłam wzrok.

- Jest źle. Arkanie ją zabrali. Kevin wysyła ludzi, żeby sprawdzili czy to prawda, ale ja jestem pewna, że tak jest. Kiedy tylko wrócą, zabieram ze sobą Jeva, by pomógł mi w poszukiwaniach – wyszeptałam to wszystko prawie na jednym wdechu. Słyszałam jak oddech Nialla przyśpiesza, ale bałam się na niego spojrzeć.

- Dlaczego idziesz z nim? – szepnął. – Nie znasz go. To nie jest jego sprawa. Czemu nie idę ja, Deril albo Kevin? A ojciec? Czy on wie? – w jego głosie słyszałam rozkojarzenie, złość, szok. Powinnam była mu nie mówić.

- Lepiej będzie, gdy wy zostaniecie tutaj. Posłaniec przyszedł, kiedy razem z Jevem mieliśmy wartę, więc to, tak jakby, jest jego sprawa. Ty I reszta macie tutaj dużo roboty, ja nie mam, co robić, oprócz ostrzenia mieczy I siedzenia w przedsionku jako strażnik. I tak, ojciec wie o liście.

Siedzieliśmy w ciszy tak długo, że w końcu odważyłam się na niego spojrzeć. Z zaskoczeniem stwierdziłam, że jest tylko zamyślony. Kiwnął powoli głową.

- Skoro tak… chyba masz rację – westchnął I uśmiechnął się słabo. Po chwili jednak spoważniał. – Boisz się o nią?

Zastanowiłam się nad odpowiedzią.

- Tak, ale… to tylko spowoduje, że będę szybciej działać. Choć, oczywiście, nie mogę o tym myśleć, jako o powodzie do roboty. Boję się o nią, ale mam nadzieję, że nic jej nie jest. – Moja wypowiedź była nieco pogmatwana, ale można było odnaleźć w niej głębszy sens. No, a przynajmniej tak mi się zdawało.

- Miejmy nadzieję – szepnął bardzo cicho Niall.

9. Plany

- Opowiedz jeszcze raz,co się stało.

Siedzieliśmy w pokoju Kevina. Zajęłam pozycję w rogu pokoju, zbyt rozdrażniona, by cokolwiek powiedzieć. Deril i ojciec wcześniej rozmawiali o czymś intensywnie, a teraz czekali na decyzję przywódcy. Przewodnik nadal był przesłuchiwany przez Kevina, który nie mógł przyjąć do wiadomości, że coś mogło stać się naszej matce. Jev także był tutaj, siedział obok mnie i patrzył, jakby przeze mnie. Jego zamyślenie byłoby dla mnie denerwujące, gdybym nie była przejęta listem.

Posłaniec westchnął, wyraźnie zirytowany i zażenowany.

- Jechałem do pani Carolin z wiadomościami od was, a ponieważ przemieszcza się coraz dalej na wschód muszę jechać coraz dłużej. Zwłaszcza, że wszędzie są Arkanie, muszę jechać tak, aby mnie nie zobaczyli. Tak więc, podróż zajęła 3dni i noce. Kiedy dojechałem na miejsce, powiedzieli mi, że została przejęta. Odebrałem jej ostatnią wiadomość i wróciłem. Cóż to tylko złożona kartka, podejrzałem co jest w środku. Gdy przeczytałem treść od razu przyśpieszyłem. No i, dwa dni później dotarłem. Tyle… - wymamrotał na koniec.

Kevin za to siedział materacu, tak zamyślony, jak nigdy. Deril znów zaczął się kręcić, tak że już nie mógł wytrzymać. Zerwał się z miejsca, czyli krzesła, które upadło, gdy wstał.

- No co czekamy?! Trzeba jechać do Sanadet!

Na te słowa wróciła mi energia. Poderwałam się i stanęłam obok brata.

- Deril ma rację. Na co czekamy? – powtórzyłam jego słowa.

- Uspokójcie się, musimy najpierw przebadać sprawę – zaoponował Kevin. Miałam ochotę kopnąć go w twarz. Co on sobie myślał? Że możemy sobie tu siedzieć, jak gdyby nigdy nic, rozmawiając nad herbatą o porwaniu naszej matki?! – Nie wiemy czy to nie jakiś głupi żart? – wymamrotał, przez co prawie wcale go nie zrozumiałam. Usiadłam znowu w kącie, objęłam uda rękami I oparłam brodę na kolanach. W tym czasie Deril podszedł do ojca, on dał mu coś I mój brat wypruł z pokoju bez słowa. Kevin tymczasem zaczął wypytywać się przesłuchiwanego o szczegóły, a Jev nadal wpatrywał się we mnie w bezruchu. Wyglądał jakby chciał mnie pocieszyć, ale bał się, że porażę go prądem.

- A może ta wiadomość to pułapka? – Mój brat uparcie nie mógł uwierzyć, że matka została porwana. Nie chciał ryzykować życia żadnego z nas. Ach, czy on nie zdawał sobie sprawy, że życie to ciągłe ryzyko? Moje pesymistyczne myśli wróciły zwiększone I jedyną moją nadzieją było to, iż matka żyje. Reszta właściwie nie miała znaczenia. Niech się dzieje co chce! Znów zerwałam się z miejsca.

- Słuchajcie, ja nie będę tutaj tak bezczynnie siedzieć. Idę się pakować, jutro jadę do Sanadet.

- Chyba sobie żartujesz, myśląc, że puścimy cię tam samą – zaoponował Joseph.

- Żartujesz sobie myśląc, że w ogóle cię tam puścimy. – poprawił go Kevin.

- Nie ma czasu na rozmyślanie I chłodne kalkulacje. To jest wojna nie gra w szachy!

- Zgadzam się z Sofie – zgodził się Jev. Nie ruszył nawet głową, tylko wpatrywał się w miejsce, w którym siedziałam. Teraz wyraźnie widziałam jego bliznę za uchem. Przeszły mnie aż ciarki. – Rozpaczanie nic tu nie da. Trzeba działać.

Uśmiechnęłam się ponuro i z wdzięcznością w jego stronę. Coraz bardziej zaczynałam go lubić.

- Jednak – ciągnął dalej – Sofie nie powinna iść tam sama. Co dwie głowy to nie jedna.

Zastanowiłam się chwilę. Faktycznie, gdybym jechała sama, musiałabym sobie poradzić, a byłoby to prawie niemożliwe, biorąc pod uwagę fakt, iż mogłam zginąć. Deril, Kevin i Joseph musieli szkolić i szukać Talarian, gotowych stanąć do walki oraz dbać o porządek wśród tych, którzy już dołączyli do armii. Niall jeszcze nic nie wie, może lepiej o niczym mu nie mówić. Posłaniec sprawiał wrażenie nieprzyjaźnie nastawionego, jemu nie ufałam. Nagle do głowy przyszedł mi odpowiedni partner.

- Mogę zabrać ze sobą Jeva – szepnęłam. On w końcu zaczął wykonywać jakieś ruchy. Odwrócił głowę w moją stronę, otworzył szeroko oczy ze zdumienia, powoli wstał z miejsca i podszedł do mnie tym samym tempem.

- Ja? – jęknął. Chyba żałował, że się w ogóle odezwał.

- Owszem, ty. Nie będziemy przecież mówić całej armii, że matka głównego generała została porwana, ponieważ chętnych byłoby aż za dużo. Łącznie z Niallem – popatrzyłam po twarzach pozostałych. Wiedzieli, że miałam rację. – Wy trzej musicie pilnować kryjówki. Ja nie mam co robić, a skoro Jev wie, co jest na rzeczy, to go ze sobą zabiorę.

- Hola, hola – Kevin podniósł się z materaca – kto powiedział, że dokądś jedziesz? Dopóki jesteś w mojej kryjówce, zasady wyznaczam ja – warknął. Zdziwił mnie jego władczy ton. Jednak nie dałam tego po sobie poznać, skrzyżowałam ręce na piersi I popatrzyłam na niego z góry. Atmosfera przesiąknęła gorzką złością i nutą zdenerwowania. Jev, Steven – tak miał na imię posłaniec, i Joseph przyglądali się temu z boku.

- Kevin, nie zamartwiaj się o mnie, tylko o matkę! Chcę ją ratować! Ale widać muszę to zrobić sama. Skoro nie mogę tutaj mieszkać, pakuję najpotrzebniejsze rzeczy i wyjeżdżam. Zadowolony? – stopniowo cichłam, aż w końcu z mojego gardła wydobył się tylko cichy, jak wiatr, szept. Zbliżyłam się do drzwi, ale zastawił je mój brat. Wtedy ktoś nacisnął klamkę, chcąc wejść i Kevin dostał w głowę.

- Co do jasnej… - przez szparę wcisnęła się głowa Derila. Spojrzał na brata marszcząc brwi. – Co ty wyczyniasz? Złaź z drzwi!

Kevin zszedł mu z drogi, masując głowę. – Mocniej się nie dało? – jęknął. Deril udawał, że tego nie usłyszał, choć w jego głosie słyszałam nutkę rozbawienia.

Zauważyłam, że Jev lekko się uśmiechnął.

- Chcesz powodu, by jechać do Sanadet? Proszę, mam je przy sobie. – Deril wyciągnął z kieszeni pogniecioną kartkę papieru I klucz, który rzucił Josephowi. – Ostatni list matki. Możemy potwierdzić, czy list jest sfałszowany, po sposobie jej pisma.

Serce zabiło mi szybciej. Podeszłam do niech bliżej. Mięli przed sobą dwa rozłożone listy. Pismo na obu było takie same – kaligrafowane zawijasy, przyjazne I znajome. Tyle, że na jej ostatnim liście pośpiech był bardzo widoczny.

- Teraz już nie masz żadnych argumentów. – zwróciłam się do Kevina. Klasnęłam w dłonie. – To mamy ustalone: trzeba się spakować I jedziemy z Jevem do Sanadet.

Deril znów podszedł do ojca, pytając go dlaczego on. Ten zaczął mu szeptem tłumaczyć, co się działo, gdy go nie było.

Kevin z niezadowoleniem spojrzał na Jeva. Skrzywił się.

- Może weź Stevena. To chyba bardziej rozsądne – dlaczego jeszcze się kłócił? Westchnęłam. Zignorowałam tą propozycję i zwróciłam sie do Jeva.

- Słuchaj, nie będę cię zmuszać do wyjazdu. Będę w pokoju, muszę coś spakować. Kiedy się zdecydujesz, przyjdź.

Kevin wstał ze swojego miejsca i popatrzył na mnie.

- Nie śpiesz się tak. Nie pojedziesz dopóki nie wróci patrol, który zaraz wyślę. Jeśli nie będą mieli dobrych wieści, wyślę ciebie, posłańca … - westchnął – i Jeva.

Przymknęłam powieki. Czy on zawsze musi się o mnie tak troszczyć? Miałam o to zapytać, ale w ostatniej chwili zmieniłam zdanie. Nie chciałam znów zaczynać tego tematu.

- Dobrze. Idę się pakować.

W drzwiach jeszcze raz się odwróciłam. Wszyscy patrzyli na mnie, Deril i Kevin zaniepokojeni, Joseph podenerwowany, a Jev był zamyślony, zdekoncentrowany, lekko wystraszony, ale jednocześnie znowu miał ten wyraz twarzy, którego nie znałam.